mary span | plust je blik | 25 maart 2026
Senioriteit als plusfactor – dat maakt iedereen blij
“Ik tel nog gewoon mee”, zegt Hendrik, 72, terwijl hij een stapel knuffels inpakt voor de buurtkinderen. Elke week is hij actief in het buurthuis, verzorgt hij samen met vrienden een tuinproject en biedt hij opvang aan zijn kleinkinderen. Toch voelt hij zich vaak onzichtbaar: 7 op de 10 ouderen in Nederland zegt zich onvoldoende gewaardeerd te voelen door de samenleving.
Er zijn heel wat jongere bejaarden, die nog echt vitaal zijn en van het leven kunnen genieten. Voor hen zijn er heel wat verlokkelijke toeristische aanbiedingen. Ook de fitness-, sport-, vermaak- en voedingssector stemmen zich op hen af. Zij zijn graag geziene klanten!
“Het lijkt wel alsof we pas interessant worden als we geld opleveren”, verzucht Hendrik. “Ik wil meetellen omdat ik besta, niet omdat ik jong, VIP of een consument ben! Mijn brein is nog flexibel — neuroplasticiteit, heet dat. Ik leer nog steeds bij, ik doe nog steeds mee, en toch… seniorisme hangt overal.”
Seniorisme: een ongemakkelijk fenomeen
Seniorisme is geen vaag idee: het is de discriminatie en vooroordelen jegens ouderen die hen minder relevant, minder productief of minder flexibel doen lijken. Voor wie dat lang genoeg hoort, kan het zelfs leiden tot zelf-seniorisme: het gevoel dat je echt minder waard bent. In een maatschappij die jeugd verheerlijkt en ouderdom als risicofactor ziet, voelt dat als een constante onderstroom van onzichtbaarheid.
De onzichtbare motor van de samenleving
Wat vaak over het hoofd wordt gezien, is de brede bijdrage van ouderen aan de samenleving zoals Hendrik. Ze houden verenigingen en buurtprojecten draaiende, vangen kleinkinderen op, doen vrijwilligerswerk en verlenen mantelzorg — een inzet essentieel is voor sociale cohesie en stabiliteit.
Voor ouderen zelf krijgt het leven betekenis door deze relaties, de vrijheid om eigen keuzes te maken, hobby’s en het gevoel ergens bij te horen. Velen willen bovendien door blijven werken en merken op die manier dat ze er echt toe doen.
Zonder hun inzet zou de druk op de zorg groter zijn, en zouden vele maatschappelijke verbanden verzwakken. Senioriteit is hier niet slechts een leeftijdsfase, maar een onmisbare plusfactor.
Grijze wijsheid: kracht die van binnenuit komt
Mensen willen wel oud worden, maar niet oud zijn of oud gevonden worden. Oud zijn associeren we vaak met aftakeling en als een zinloos bestaan. Maar senioriteit is een fase waarin levenservaring en wijsheid tot bloei komen. Waar het lichaam misschien vertraagt, kan het leven verdiepen.
Levenswijsheid ontstaat door wat iemand met de jaren doet: verlies dragen, leren loslaten, opnieuw beginnen, mild worden. Het is een kracht die zich niet opdringt, maar zich uit in aandacht, inzicht en betrokkenheid. Zoals Hendrik het zegt:
“Mijn brein blijft leren, mijn hart blijft geven. Dat is mijn plusfactor. Dat telt.”
Sire en neuroplasticiteit
In juli 2025 lanceerde Sire de campagne Nooit te oud om te leren, om leeftijdsdiscriminatie tegen te gaan. De boodschap: ‘seniorisme is onsympathiek én schadelijk voor 50-plussers’. De reacties in de media waren scherp: “Veel van mijn leeftijdsgenoten zijn uitgesproken zeikers,” schrijft een lezer. “Maar wie luistert er nog naar ons?”
Dankzij nieuwe medicijnen en inzichten over neuroplasticiteit weten we inmiddels dat de hersenen van ouderen nog steeds flexibel blijven. Oud worden betekent dus niet dat leren of bijdragen stopt. Het betekent dat waarde zich verplaatst: van snelheid naar diepte, van kracht van buiten naar kracht van binnen.
De echte plusfactor
Investeren in senioriteit betekent dus meer dan ouderen ondersteunen bij hun praktische inzet. Het betekent dat we erkennen wat ze al belichamen: ervaring, wijsheid, mildheid, verbondenheid. Dat is de kern van hun maatschappelijke bijdrage — een kapitaal dat zich niet laat uitdrukken in cijfers, maar van onschatbare waarde is. Initiatieven zoals de tentoonstelling Grijs! Art on Aging van Museum van Bommel van Dam proberen dat beeld te kantelen. Ze laten zien dat ouder worden niet alleen gaat over verlies, maar ook over verandering, schoonheid en betekenis. Over het lichaam dat verandert, maar ook over wat zich daaronder ontwikkelt.
Een uitnodiging tot herwaardering
Ouderen zijn geen sluitstuk van de samenleving; ze zijn een plusfactor. Wat ouder wordt, verliest misschien aan snelheid, maar kan winnen aan diepte. Het is een kans voor ons allemaal om opnieuw te leren wat waarde betekent, en om te investeren in senioren die met hun tijd, kennis en middelen de samenleving verrijken.
Hendrik sluit af met een glimlach:
“We worden misschien langzamer, misschien wat krasser, maar we zijn nog steeds van betekenis. Mijn brein leert, mijn hart geeft. En dat maakt uiteindelijk iedereen blij.”
AUTEUR MARY SPAN | ©DOESPLUS! | 260325
Publicist in Essentie en auteur van het boek Zinvolle [W]evolutie.
Hou ervan je te inspireren en te activeren voor zinvolle evolutie
in leven en werk, bouwend aan een wereld van nieuwe mogelijkheden.
Genieten of niks doen in de 3e levensfase
Ouder worden is voor 93 procent van de Nederlanders bepaald geen negatieve ervaring. Bijna de helft beschouwt de derde levensfase zelfs als veel beter dan voorgaande fasen.
