mary span | plust je blik | 28 oktober 2026

De grote stilte | mensen voelen zich verloren

We leven in onzekere tijden, waarin het steeds moeilijker lijkt om te bepalen wat waar is en wat niet. Het voelt alsof de wereld haar richting kwijt is. Niet door één enkele gebeurtenis, maar door vele veranderingen die tegelijkertijd plaatsvinden. De technologische ontwikkeling is nauwelijks bij te houden en het vertrouwen in leiders brokkelt af. Gezinnen raken emotioneel van elkaar verwijderd, zelfs als ze onder één dak wonen. Mensen voelen zich steeds eenzamer, ook wanneer ze door anderen worden omringd. Met geestelijke leegte als gevolg.

Het voelt vreemd om in deze wereld te leven. Er is zoveel afleiding en toch voelen we ons leger dan ooit. Het is vooral een geestelijke leegte: een verzwakking van het geloof in iets groters. Ook het vertrouwen in het leven zelf wordt op de proef gesteld. Zelfs onze hoop wankelt. Voel jij dat ook?

De vijand is niet zomaar aan te wijzen. Hij draagt geen uniform en heeft geen wapens bij zich. Toch lijkt er overal gevaar te dreigen. Er valt geen vuur uit de hemel en er zijn geen gigantische golven die steden wegvagen. En toch is de angst groot, voortdurend aangewakkerd door wat er in de buitenwereld gebeurt.

Het lijkt alsof de buitenwereld op instorten staat. Maar als we goed kijken, is het misschien juist onze binnenwereld die dreigt ineen te storten. Steeds meer mensen vragen zich af of het leven nog wel zin heeft.

Velen doorlopen hun dagelijkse routines met een gevoel van leegte, zonder verbinding en zonder precies te kunnen verklaren waarom. Het lijkt op een collectief gevoel van spirituele leegte, alsof er stilletjes iets essentieels uit de menselijke ziel is verdwenen.

Gek genoeg is dit aan de buitenkant nauwelijks te zien. De wereld draait gewoon door. Technologie blijft innoveren, overheden blijven functioneren en winkels blijven open. Maar onder die schijnbare normaliteit worstelen mensen in stilte met zichzelf.

We leven in een grote stilte, lijkt het wel. Want steeds meer voelt verkeerd aan. Families groeien uit elkaar zonder ruzie te maken. Gemeenschappen verliezen hun saamhorigheid. Door technologische veranderingen, waaronder kunstmatige intelligentie, voelen mensen zich onzeker over hun werk en inkomen. Naties raken verdeeld en economische systemen staan onder druk. Ondertussen vragen mensen zich meer dan ooit af wat de zin van het leven is.

Misschien is dit wel een van de grootste uitdagingen van onze tijd: een onzichtbare crisis die zich geruisloos uitbreidt. Een stille oorlog in de menselijke geest.

Geen wonder dat religies in deze leegte een voedingsbodem vinden. Mensen zijn emotioneel uitgeput, spiritueel verdwaald en zoeken houvast in een wereld die steeds minder vertrouwd voelt. Het ervaren van levensvreugde wordt moeilijker. Het lijkt alsof het innerlijke licht van de menselijke ziel langzaam uitdooft.

Deze uitdoving haalt niet vanzelf de krantenkoppen of sociale media. Ze wordt zichtbaar in kleine, persoonlijke momenten. Een echtgenoot die zichzelf niet meer herkent in de spiegel. Een moeder die zich niet meer verbonden voelt met haar kind. Een buurman die zich achter zijn computerscherm verschuilt. Mensen raken geleidelijk aan geïsoleerd, zelfs wanneer ze zich midden in een menigte bevinden.

Is dit een voorbode van iets anders?

Misschien kunnen we beter begrijpen wat er speelt als we deze ontwikkeling zien als een combinatie van spirituele verwaarlozing, emotionele overbelasting en een groeiende kloof tussen mensen en hun gevoel van zingeving. Het gaat om een verlies van betekenis, waarbij we de stille schreeuw van de ziel niet meer horen.

Misschien is het grootste gevaar niet alleen wat er zichtbaar misgaat in de wereld, maar ook wat er niet langer voelbaar is in het hart van de mens.

De aarde spreekt

Ook de natuur laat zien dat het evenwicht onder druk staat. Hogere temperaturen, veranderende seizoenen en ongebruikelijke weerpatronen maken duidelijk dat er veel aan het veranderen is. Alles is met elkaar verbonden. Wat we als mens doen en hoe we met onze omgeving omgaan, heeft gevolgen voor de wereld om ons heen. De aarde verkeert in zwaar weer, net als de menselijke samenleving. We zien het aan ecosystemen die veranderen, dieren die hun gedrag aanpassen en seizoenen die hun vertrouwde ritme verliezen.

De aarde spreekt en vraagt ons om te luisteren. Niet alleen naar cijfers, data en logische verklaringen, maar juist naar ons hart.

Misschien zijn deze veranderingen voor ons een uitnodiging om opnieuw na te denken over de verhouding tussen het fysieke, materiële leven en het spirituele. Wetenschap en technologie kunnen ons veel vertellen over wat er gebeurt. Maar ze geven niet automatisch antwoord op de vraag wat die veranderingen voor ons betekenen en hoe we ons ertoe moeten verhouden. Daarvoor hebben we ook innerlijke bezinning, verbeeldingskracht en innerlijke wijsheid nodig.

Ik ben ervan overtuigd dat er iets fundamenteels verloren dreigt te gaan naarmate de wereld zich verder ontwikkelt op het gebied van wetenschap, machines en kunstmatige intelligentie. Beslissingen die vroeger voortkwamen uit gebed, wijsheid of persoonlijke reflectie worden steeds vaker ondersteund of beïnvloed door algoritmes.

Hoe meer we ons op machines verlaten en hoe minder we vertrouwen op ons eigen oordeel, gevoel en geweten, des te groter het risico dat we de verbinding met onszelf kwijtraken. En daarmee ook iets van onze verbinding met het goddelijke.

Niet voor niets zoeken mensen de stilte op, bijvoorbeeld op afgelegen eilanden zoals de Hebriden. Ver weg van de dagelijkse drukte proberen ze die verbinding opnieuw te ervaren. Ze komen tot rust, verwonderen zich over de natuur en luisteren naar wat daarin voor hen aan een goddelijke stem klinkt.

Leven mét of zonder ziel

We staan voor een keuze. Niet tussen religie en vooruitgang, maar tussen een leven mét ziel en een leven waarin de ziel steeds meer naar de achtergrond verdwijnt.

Als we alleen kiezen voor informatie, vermaak, gemak en systemen, dreigen we terecht te komen in een stille gevangenis, met onzichtbare tralies en voortdurend toezicht. We worden dan gestuurd in plaats van dat we zelf richting geven aan ons leven. Onze steden kunnen steeds efficiënter worden, maar tegelijk ook kouder aanvoelen. Er blijft minder ruimte over voor vrije expressie, verwondering en de ziel om te ademen. Voordat we het weten, zijn we vergeten wat vrijheid werkelijk betekent.

Leiders zullen lege woorden spreken, angst verspreiden en kille beloftes doen die weinig houvast bieden. Hun antwoorden klinken vaag en ingestudeerd. Beslissingen worden genomen zonder voldoende oog voor de belangen en behoeften van mensen.

Instellingen die ooit veiligheid en vertrouwen boden, zoals overheden, de gezondheidszorg en de media, kunnen steeds afstandelijker aanvoelen. Mensen gaan twijfelen aan wat hun wordt verteld, aan wetten en systemen en uiteindelijk zelfs aan hun eigen oordeel.

Normen en waarden komen onder druk te staan. We raken het zicht kwijt op wat goed en fout is. Angst wordt de luidste stem in de kamer. En wanneer angst de overhand krijgt, wordt het moeilijker om helder te denken en met vertrouwen naar de toekomst te kijken.

De strijd tussen ziel en niet-ziel zal niet noodzakelijk luidruchtig of gewelddadig zijn. Het is vooral een persoonlijke strijd: een zoektocht naar wat ons mens maakt, die ieder van ons diep vanbinnen moet aangaan.

De wedergeboorte van de geest

Als we kiezen voor de ziel, kiezen we voor vertraging en stilte. Want de essentie van het leven laat zich niet afdwingen. Soms horen we haar juist wanneer we ophouden met zoeken, praten en voortdurend bezig zijn. Ze kan niet worden gecontroleerd of gedownload.

Als we opnieuw ruimte maken voor onze ziel, kan een wedergeboorte plaatsvinden. Een renaissance van de geest. Een openbaring zonder maskers en zonder tralies, waarin we weer durven luisteren naar wat werkelijk van waarde is.

Dat zal zichtbaar worden in de manier waarop we met elkaar omgaan, in hoe we spreken en in hoe we zwijgen. We zullen niet beschermd zijn tegen alles wat er in de buitenwereld gebeurt. Maar we kunnen wel werken aan onze innerlijke veerkracht en voorkomen dat we vanbinnen steeds verder vervreemden van onszelf en van elkaar.

Misschien begint de verandering waarnaar we zo verlangen niet met nóg meer informatie, technologie of macht, maar met opnieuw leren luisteren naar onze ziel.

De vreugde in ons hart kan dan weer ruimte krijgen. En wie weet ontdekken we zo opnieuw wat het betekent om werkelijk te leven.

AUTEUR MARY SPAN | ©DOESPLUS! | 261028
Publicist van DoesPlus! magazine en auteur van het boek Zinvolle [W]evolutie.
Hou ervan je te inspireren en te activeren voor zinvolle evolutie
in leven en werk, bouwend aan een wereld van nieuwe mogelijkheden.